آهنگ باید سه دقیقه باشه.

نیش مار غاشیه

    اون روزو یادته؟ حالا خیلی روز ازش گذشته منم نمی‌خوام اینجا برات روزارو بشمرم یا بگم اون روز چی به سرم اومد. فقط اومدم اینجا یه اشاره‌ی مذهبی بکنم و برم: روزِ صدهزارسال.

احسنت به لبخندش

    بوس به هرکی که سین هشتمش اسکایپه ولی تو وبکم قهقه می‌خنده.

    باید همون روز یازده سالگی که برام از هاگوارتز نامه نیومد قید بقیه‌شو می‌زدم. نباید می‌ذاشتم به اینجا بکشه.

    یه روز بهرام بیضایی سرشو می‌کنه رو به آسمون می‌گه خدایا چرا نمایشنامه رو دوست نداری؟

:)

    دوست داشتم آدرین اون لحظه که حذف شد تف می‌نداخت رو زمین و رو به دوربین یه حرکت زشت و رکیک با صبغه‌ی جنسی می‌کرد. وقتی باهاش حرف می‌زدند می‌گفت حرف من به مردم اینه و به جای هر حرفی زبونشو تا ته درمی‌آورد و هفت هشت ثانیه صدای گوز درمی‌آوارد. یکی دو ماه بعد از آکادمی شروع می‌کرد آهنگ‌ بیرون دادن و توشون با نفرت از مردم حرف می‌زد. یه آهنگ می‌خوند که درصد زیادی‌ش صدای عق زدنش و باقی فحش دادنش به مردم بود. نهایتن بعد از این تک‌آهنگ‌های پرنفرت آلبومی به اسم «مردم بو می‌دین» منتشر می‌کرد. کاور آلبوم عکسی از خودش بود که کونشو به مردم کرده بود. اگه اینجور پیش می‌رفت ماهی یه بار صدای پارس کردنمو ضبط می‌کردم براش ایمیل می‌کردم. افسوس.

Argo

    نشستم گلدن‌گلوب دیدم و حرص خوردم. فکر کردم اینا آدم نیستن، سر اسکار هم همین گهی که بالا آوردن رو تکرار می‌کنن. همینطور در میان حرص و ناراحتی بودم که فکر کردم عوضش شیرین تا یکی-دو ماه آینده در گفتگوهای دوستانه و بحث‌های هنری موفق می‌شم در توصیف دستکم دو-سه فیلم از ترکیب هوس‌انگیز «فایت‌کلاب زمان» استفاده کنم و حالم بهتر شد.
    اولش فقط یه بامزه‌بازی بود ولی فکر می‌کنم الان دیگه لایف‌استایلم شده.

    مونده‌م جون بکنم خودمو ده کیلو لاغر کنم یا همون انرژی و اعتقاد رو بذارم یه جزوه‌ی دقیق و بی‌نقص در ستایش زیبایی چاقان بنویسیم.