گی‌ش‌نیز

2012-01-16T14:45:00.001+03:30

    منم بردن «جدایی نادر از سیمین» خیلی خوشحالم کرد. شادی کردم، رو فیسبوک هرچی عکس و نوشته در موردش بود لایک کردم، بغضمم کردم، افتخارمم کردم. میون این همه شادی‌ یک غم عجیبی روی دلم هم بود. فکر کردم برای یک -به فرض- آمریکایی، بردن همچین جایزه‌ای -نه لزومن گلدن‌گلوب- فقط یک «خبر» فرهنگی-هنریه. حالا فوقش طرفداراش خیلی حال کنن و خوشحالی کنن. شاید خیلی‌هام اصلن نفهمند. امّا همچین چیزی برای ایران یک خبر نیست؛ یک افتخاره، یک رویداد ملیه. وسط لایک‌کردن اون همه شادی و غرور تو فیسبوک هی تلخِ تلخ به خودم می‌گفتم چرا اینجوری شد، مگه ما چه کرده بودیم که این به سرمون اومد.
   هموطنان عزیز، امیدوارم به شادی‌های شما نریده باشم. ممنون از وقتی که به من دادید.
   -یک هموطن مفتخر-

2012-01-11T20:49:00.000+03:30

یه روزی این کشور آزاد می‌شه، بعد من یه روزی مثل امروز به جای اینجوری یه گوشه بغ‌کردن می‌رم یوتوب، یکی‌یکی همه کلیپ‌های داریوش‌ رو نگاه می‌کنم لایک می‌زنم، به هرکی‌ام اون زیر کامنت به‌به چه‌چه گذاشته بود پرچم‌بالا می‌دم.

2012-01-11T20:28:00.000+03:30

سه کیلو لاغر شده‌م به سختی؛ ولی میزان بالارفتن سطح رضایت‌ از زندگی‌م؟ تهش دویست گرم.

2012-01-11T20:22:00.006+03:30

اومدم پیشاپیش موضعمو اعلام کنم: ریدم به موفقیت‌های درسی‌تون گوزمخ‌ها.

2012-01-05T00:03:00.000+03:30

چند روزه دارم فکر می‌کنم آیا کسانی وجود دارند که آمریکایی باشن مهاجرت کنن به انگلیس یا مثلن فرانسوی باشن مهاجرت کنن به آمریکا؟ و اگر وجود دارند چرا همچین کاری می‌کنند؟

2012-01-03T19:20:00.001+03:30

هیچ دلبستگی قابل عرضی به این دنیا ندارم. امروز وقتی به نبودن فکر می‌کردم به این نتیجه رسیدم. خیلی عجیبه؛ ولی نه غذاخوردن، نه اون معشوق قدیمی، نه حتا ادبیات.

2012-01-03T19:01:00.002+03:30

انقدر اون ادبیات‌خواهی رو در خودم سرکوب کرده‌م که به هرچیزی که فقط مثل شعر خونده بشه مو به تنم سیخ می‌شه.

2012-01-02T19:10:00.000+03:30

تو ترافیک قیافه‌های راننده‌ها رو نگاه می‌کنم، با خودم می‌گم یعنی این الاغ آیین‌نامه رو قبول شده؟ نگاه من به ناکامی‌هام اینه. برای خودم متاسفم.

اله چی؟

2012-01-02T10:36:00.003+03:30

آیا «ا...» از «الله» محترمانه‌تر است؟ بیندیشیم.

threaten

2011-12-25T23:39:00.000+03:30

چند وقته دارم آیلس می‌خونم. چرا؟ می‌خوام برم. می‌خوام خودمو بسپرم به «جریان» مهاجرت. خود رو به جریان سپردن خیلی بده؛ مثلن اگه شاعر باشی همین قضیه می‌تونه برینه به زندگی ادبی‌ت. به من ربطی نداره البته. موقع آیلس خوندن فرسوده می‌شم. وقتی می‌خوام کلمات thدار رو بنویسم بی‌صدا زبونمو به حالت th می‌ذارم رو دندونم. فکّم درد می‌گیره. واقعن اذیت می‌شم. من اصلن برای تلفظ th طراحی نشده‌م. همه کلمه‌هایی که به al یا ly ختم می‌شن رو بی‌بروبرگرد با تعداد L غلط می‌نویسم. ردخور نداره. لسنینگ‌هامو که میام ریپیت کنم خوار و خفیف می‌شم. مدام زبونم می‌گیره. پیرم در میاد تا جمله‌ها رو با سرعت گوینده‌ی آسوده‌خیال بی‌دغدغه‌ش بگم. they're on your right. من چی می‌گم؟ دراررورایت. حتا اون دو تا «را»ی میانی هم با اغماض می‌شه گفت که صدای ر می‌دن. حالتی از سدکردن راه هوا با زبان‌ند: کاریکاتوری از تلفظ ر. موقع اسپیکینگ مستعدم که up و down رو هم فراموش کنم و به ذهنم نیان. اون موقع‌ست که هوا رو بدون سدکردن راهش با زبان می‌دم بیرون: «اِ». همینو می‌کِشم هی. همیشه از اینگیلیسی خوندن متنفر بوده‌م. همیشه ازش فرار کرده‌م. اون وقت چه تسلایی؟ در بهترین حالت که یه نمره‌ی آیلسی بیارم و بزنه و بتونم برم باید اینگیلیسی حرف بزنم. من؟ من چیزی که می‌فهمم، تجربه‌شو دارم، می‌تونه تکونم بده و بهش مسلطم فارسیه. از همه بدتر اینکه من دلبسته‌شم. همیشه فکر کرده‌م تنها زمینه‌ای که توش گاو و گول نیستم ادبیاته؛ یعنی گفته‌م اگه لالم باشم باز می‌فهمم داره چی می‌شه توش. اون وقت چی، چیزی که من دلبسته‌شم می‌خواسته‌م عمرمو باهاش بگذرونم یه زبان مهجوره که معلوم نیست صد سال دیگه کجای تاریخ باشه. به همه شعرهایی که می‌تونم رسا بخونم فکر می‌کنم، به همه غلط‌های نگارشی که می‌فهمم، به همه‌ ساخت‌های زبان، و مغلوب‌بودنم در تلفظ th.

2011-12-23T01:51:00.000+03:30

    «می‌خوایم بگیم در این سال‌ها تحولات زیادی صورت گرفته است
     مثلن
     your eyes
     the manor house has been...»
     -استاد زبان٬ کلاس رایتینگ آیلس-

2011-12-23T01:44:00.000+03:30

از دیگر دلایل نفرت من از محیط‌هایی مثل دانشگاه اینه که بودن در اینجور جاها به من مرتبه‌ای از حس برتربودن از عالم و آدم رو می‌ده که هیچ خوشحالم نمی‌کنه. مرتبه‌ای که ازش حرف زدم مرتبه‌ی برتربودن از همه آدم‌های اونجاست. ترسناکه.

2011-10-24T10:49:00.002+03:30

عوضش تو هوای سرد. عاشق تار می‌شم.

خوئک

2011-10-24T10:41:00.002+03:30

معده‌م با وجود تمام همکاری‌ای که با من می‌کنه یک جایی محدودیت خودش رو نشون می‌ده. غم‌انگیزه امَا من بالاخره سیر می‌شم. واقعیت اینه که من برای اینقدر خوردن طراحی نشده‌م. وقتی غم‌ها زیاد می‌شن نمی‌تونم اونقدری بخورم که همه غم‌ها تموم بشن و شاد باشم. گاهی رکب می‌خورم. یک لحظه شاد می‌شم؛ امَا بدحالی و اختلالات مزاجی یادم می‌ندازه که رکب خورده‌م. این ازدوست‌رکب‌خوردن یک جور دیگه‌ای آزارم می‌ده.
محدودیت معده‌م باعث می‌شه گاهی شک کنم به چیزی که دارم براش این بهای سنگین از دست دادن سلامتی‌م و هر روز چاق‌تر‌شدن رو می‌دم. حسّ خوبی ندارم.

2011-10-12T00:36:00.000+03:30

نیم ساعت از دوازده گذشته و روز بعدی اومده. هیژده سالم شده.
واقعیت اینه که چیزی ندارم بنویسم الان. فقط اومدم یه چیزی ثبت کنم. دلم می‌خواست هوشمندتر جلوه کنم؛ نشد.

2011-09-16T23:14:00.000+04:30

    دیروز داداشم عقد کرد. من شکم‌بند بستم و ماتیک قرمز زدم. رفتم دستشو گرفتم رقصوندمش. وقتی داشت اون کاغذای عقدو امضا می‌کرد خوشحالِ بغض‌دار بودم. پیر بودم. خیلی پیر.
    داداشم سه روز دیگه می‌ره. مثل اون‌یکی که رفت. مهاجرت در زندگی من یک امر ملموسه. باهاش سروکار داشته‌م.
    به همه روزهایی که با هم بودیم فکر می‌کنم. به شادی‌ها، شکست‌ها و سرخوردگی‌ها، و بقیه حس‌ها. وقتی بره من اتاق خودمو ول می‌کنم می‌رم تو اتاق اون زندگی می‌کنم. اتاق اون بزرگ‌تره. قبلن مال اون داداشم بوده که رفت. حتمن بعدشم نوبت منه که برم.
    این روزا توی خونه به جز مامان و بابا و داداشم حضور پررنگ چمدون رو هم حس می‌کنم. هر چی به سه‌روزدیگه نزدیک‌تر می‌شه چمدون مهم‌تر می‌شه. ماها داریم از یاد می‌ریم. همه نگاه‌ها روی چمدونه. ما یک گوشه‌ای برای خودمون غمگینیم.

می‌بوسمت و اشک

2011-09-02T15:12:00.000+04:30

    سال هشتاد و نه برام سال سختی بود. به عقب که برمی‌گردم می‌گم خب یه سری مسائل بود؛ شکست عشقی و اینا؛ ولی باید ساده‌تر برگزارش می‌کردم.
    یک اشتباهی که کردم بها دادن به گریه‌هام بود. یک روزگاری رو یادمه که همزمان با کارهای عادی روزمره گریه می‌کردم. دقیقن روزی رو یادمه که داشتم شام می‌خوردم و اشک‌هام می‌ریخت تو ظرفم. [که بعدشم صاحب‌ناله‌های هشتاد و نه برگشت گفت من نمی‌خوام تو شام بخوری بعد اشکات بریزه رو شام رژیمی‌ت.]
    ولی بعد گریه‌هامو به روی خودم آواردم. به‌طورمثال ولو شدم رو تخت که راحت گریه کنم یا دستمال‌کاغذی رو آوردم نزدیک‌ترم. همین دل به گریه دادن حال آدمو بد می‌کنه. کم‌کم کارهای عادی روزمره به خاطر گریه‌کردن قطع می‌شن، یک زمان خاصّی براش در نظر گرفته می‌شه و به صورت یک فعالیت مشخص درمی‌آد. بعد می‌افته به شمرده شدن. امروز سه بار گریه کردم: صبح تو ماشین؛ ظهر، که بعدش خوابم برد؛ غروب. این وسط‌هام چندقطره‌چندقطره اشک ریختم که به حساب نمی‌آد.
    گریه کردن شاید اونقدری هم از سر غم نباشه؛ ولی غم‌انگیزه. من اون روزها که اشک‌هام می‌ریخت تو ظرفم خوشبخت‌تر بودم. دقیق یادم نیست. ولی اینجور فکر می‌کنم.

2011-08-28T15:39:00.000+04:30

یک آدم‌های کمی هم هستند که حتّا در استفاده‌‌ی واژه‌ها هم از مرزها فراتر می‌رن؛ مثلن برخلاف مردم عادی به «وضع» می‌گن «وعض».

2011-08-28T15:36:00.002+04:30

یک مساله‌ای هست که عجیب ذهن من رو مشغول کرده: این لباس‌هایی که در بازار هست برای کی دوخته می‌شه؟ چرا همه‌ی لباس‌ها برای هیکل ایده‌آل دوخته‌ می‌شن؟ آیا تصور می‌شه که همه هیکل‌هاشون ایده‌آله؟ آیا کسانی که شکم دارن یا بازوشون چاقه باید لخت بگردن؟ آیا کسانی که رون بزرگی دارند باید همه شلوارهایی که می‌خرند رو کوتاه کنند؟ آیا همه‌ی لباس‌ها باید به تن خیلی‌-لاغرها بد وایسته؟ آیا همه باید کمرباریک باشند؟ آیا بقیه آدم نیستن؟
بیندیشیم.

واقعی، از خلال اسمس‌هام

2011-08-26T22:18:00.000+04:30

+می‌خوام با [...] تیریپ ازدواج وردارم.
-چطوره عاقل باشی؟
+وا، نیستم؟
آخه فک کن حلقه بندازه دستم :).
-دتس س سوءیت :) میشه من ساقدوشت باشم؟

چی بودیم یه موقع

2011-08-26T22:04:00.001+04:30

    خطّی چند از یکی از دفترهای دوم راهنمایی‌م:
    «من به حماقت لبخند یک "ت" می‌خندم.
    تا نقطه‌ها را جدا نگذاری نمی‌فهمی که "ت" دارد می‌خندد.»
    بعد اون «ت»ی هم که نوشته بودم واقعن می‌خندید.

2011-08-23T01:24:00.001+04:30

    تو وقتی با منی آروم می‌شی. واسه همینه که دوست داری با من باشی. من از آروم شدن بدم میاد. همیشه وقتی می‌گی «آرومم می‌کنی» می‌گم عجب چیز آشغالی، یه عالم کِس یه آدم بشی که تهش آرومش کنی. من نمی‌خوام یکی آرومم کنه. من همیشه تو عشق و عاشقی دنبال هیجان بوده‌م. خواسته‌م یکی ناآرومم کنه، خواسته‌م این‌جوری یه رنگی بیارم تو زندگی‌م.
    پاره‌ای وقت‌ها حس می‌کنم برخلاف چیزی که همیشه فکر می‌کرده‌ام من آدم هیجانی و شلوغ‌پلوغی نیستم، من آدم آروم هیجان‌خواهی‌ام که دنبال بالاپایین می‌گرده. حس می‌کنم تو اون آدم ناآرومه‌ای، از همه بالاپایین‌ها میای و معشوقت آرومت می‌کنه؛ من اونم که حوصله‌م سر رفته.
    این که خودمو این‌جوری بشناسم برام عجیب و سخته. حالا بعد این همه واسه‌م غریبم.

2011-08-22T14:04:00.004+04:30

کفش جدیدم پامو می‌زنه. دو هفته‌ست داره کلاس کمونچه‌م کنسل می‌شه. هی دلم می‌خواد به سوزان اسمس بدم ولی یه‌چیزی این میون نمی‌ذاره. رژیم می‌گیرم ولی لاغر نمی‌شم. دوچرخه‌م باد نداره. تلمبه‌م نداریم. ناخون شست پام رفته تو گوشتش، درد می‌کنه. مهر باید برم دانشگاه تهران و دانشگاه تهران آن جایی‌ست که واقعن دلم نمی‌خواد برم. شهر در دست هنری‌آست. مدّت‌هاست کتاب نخونده‌م و صادقانه بگم حتّا علاقه‌ای به کتاب خوندن در خودم نمی‌بینم. مدت‌هاست چیزی ننوشته‌م. دیگه حتّا وبلاگ پیش‌پاافتاده‌م رو هم آپ نمی‌کنم. رو آیپادم پلی‌لیست نرمش ورزش ندارم. دیروز رفتم باشگاه و آواز و تنبور و تکنوازی کمانچه و تصنیف علیزاده گوش دادم. یک عالم دنبال پازلی که دوست داشتم گشتم و سرآخر معلوم شد کلّن ایران نمی‌آد. یه روزی عاشق یه آدمی بودم. حالا ازون آدم هیچّی نمونده. کلّن روابطم به گا رفته. دیگه حتّا موهامم فر نیست. دیگه هیشکی نمی‌خواد با من بره نمایش ببینه. دیگه هیشکی نمی‌خواد با من دوست شه حتّا گه‌ترینِ آدم‌ها. یک عالم آدم هستن که رنجونده‌مشون. آیپادم شارژ خالی می‌کنه. شب خاموشش نکنم تا صبح باطری خالی کرده. جزوه‌های ویراستاری‌مو هنوز وا نکرده‌م. من حتّا نمی‎دونم طرابلس چجوری تلفظ می‌شه. اون علاقه به چایی هم در من کمرنگ شده. به‌نظر می‌رسه چایی هم از من گرفته شده. همین الان که دارم اینو می‌نویسم تو آشپزخونه مامانم داره میرزاقاسمی درست می‌کنه و میرزاقاسمی‌ش ترش نیست و گوجه‌ش زیاده. کلّن زندگی داره به سمت بدی پیش می‌ره. این ره که تو می‌روی به ترکستان است زندگی، حالا هی بتازون.

2011-08-12T15:26:00.001+04:30

تو هوای گرم زیر آفتاب موسیقی سنّتی گوش‌دادن بهم اونطور که باید و شاید حال نمی‌ده. حس می‌کنم همه سازها نو‌اَن و چوباشون کمرنگه، دستا پیر و ناشی‌ان و آرشه‌ها کلیفون نداره. آفتاب که می‌خوره تو سرم موسیقی سنّتی به‌نظرم لوس و خسته‌کننده می‌آد. دیگه نمی‌فهمم آهنگ چیه. هر آهنگی باشه به گوش من تمرین ستار می‌آد: یکی داره تحریرای ردیف صبا رو هی می‌زنه، پشت هم. اطاق کناری‌شم یکی خوابه.
من فقط یه زوزه‌ی آروم می‌شنوم. ظهر بدموقع‌ست، آخرای عمر یه پیرمرده.

2011-08-10T01:02:00.000+04:30

بوی تکّه‌های پازل

2011-08-10T00:58:00.002+04:30

من در کودکی‌م هیچگونه آموزش مذهبیی ندیدم. از تعداد رکعت‌های نماز و اسم و ترتیب ائمّه حرف نمی‌زنم، از چیزهایی ابتدایی مثل وجود خدا حرف می‌زنم. بعد از آخرین باری که دمِ میدون آزادی راه می‌رفتم و بهم دست زدن، همیشه وقتی می‌رم اونجا تای آستین مانتومو باز می‌کنم، دستامو تا مچ می‌پوشونم؛ جلوی شالمو قشنگ مرتب می‌کنم و می‌کشمش تا رستنگاه موهام. نمی‌ذارم جایی جز صورت و مچ‌هام بیرون باشه. من یک خداناباور هستم، خونه‌م تهرانه و سفت‌و‌سخت اعتقاد دارم که «حجاب محدودیت نیست، مصونیت است.»

2011-08-10T00:46:00.000+04:30

یکی‌ام می‌شناختم روزه می‌گرفت نه به یاد گرسنگی مردم فقیر که نون ندارن، به یاد اونایی که تو یه جای وحشتناک شونزده‌ساعت‌ها هیچّی نخوردن، از درد و وحشت خوابشونم نبرد که حالی‌شون نشه، همّه‌شو فهمیدن؛ به یاد اونی که واسه‌ش ضررم داشت ولی گرفت، بعد انقدر نخورد که مرد.

?Did you ever go clear

2011-07-30T13:07:00.003+04:30

یک نکته‌ی غم‌انگیزی هست در مورد آهنگ‌های «خارجی» گوش کردن: آیا می‌دانستید غالبن بار معنایی شعر آن‌ها را نمی‌فهمید؟

747

2011-07-26T10:41:00.001+04:30

    دردا
    دردا
    دردا و دریغا وطن من وطن من

آدم باید گریه کنه دلش نرم شه.

2011-07-20T20:22:00.000+04:30

خیلی دوست دارم بدونم ترکیب هوشمندانه‌ی پریود ذهنی رو اوّل بار کی گفت.

2011-07-11T19:18:00.000+04:30

بوی سوهان ناخون کشیدن

2011-06-20T14:59:00.002+04:30

یه هنریی می‌خواست برینه بهم، اسمس داد: «ابلها عدوی تو نیستم انکار توام»
اینو نگفتم که به استفاده‌ی این شعر در این موقعیت بخندم، خواستم توجّه‌تونو جلب کنم به حذف هوشمندانه‌ی «مردا» به دلیل زن بودن من.

2011-06-05T14:20:00.001+04:30

جالبه بدونید فعّالیت هنری -که لازمه‌ی هنرمند بودنه- به کارهایی مثل نقّاشی کردن و عکّاسی کردن و مجسّمه ساختن و اینجور چیزا اطلاق می‌شه. سیگار کشیدن یک فعّالیت هنری نیست -حتّا اگر کون به کون باشه؛ در نتیجه نمی‌تونه باعث بشه کسی هنرمند بشه.

2011-06-05T14:16:00.000+04:30

بعضی‌آ فکر می‌کنن هنوز با حرف زدن از روزمرّگی می‌تونن جنس مخالف رو تحت تاثیر قرار بدن. اینا اونایی‌ان که فرزند زمانه‌ی خویش نیستند.

2011-06-05T14:14:00.000+04:30

می‌آد می‌شینه جلوت. اخم می‌کنه. صداشو لش می‌کنه، می‌گه: «ببین، مغزم بو می‌ده.»
این یه جمله‌رو می‌گه ساکت می‌شه. این میون لابد سیگار روشن می‌کنه. یا سیگارش روشنه، باهاش بازی می‌کنه. جمله بعدی: «فکرام توش مرده‌ن. بوش زده بالا.»
می‌مونه به انتظار عکس‌العمل.

اینجور موقع‌ها می‌دونی من کی‌ام؟ من اونی‌ام که هیچ هیچ هیچ عکس‌العملی ندارم. من به روی مبارکم هم نمی‌آرم که چقدر خودتو پاره کرده‌ی این تعبیرو دست و پا کنی و خیلی عادی تو جمله‌هات استفاده‌ش کنی. به چیزی نمی‌گیرم که این جمله به فضای حرف‌هامون نمی‌خوره و یک عنصر غیرعادی به حساب می‌آد. من یه‌جوری طی می‌کنم که انگار اینم مثل بقیه حرفاته که براشون تمرین نکرده‌ی: معمولی و بی‌اهمّیت.
من همه زحمت‌هاتو هدر می‌دم. جواب ذوقتو نمی‌دم. وقتی بی‌تفاوتی منو می‌بینی خستگی تمرین‌هات تو تنت می‌مونه. من اصلن خسته‌ت می‌کنم. با من همون آدم معمولی‌یی که هیچ کدوم حرفات تاثیر خاصّی نمی‌تونن بذارن. کاری‌ش هم نمی‌شه کرد.
من اونم.

2011-05-28T20:38:00.001+04:30

با اینکه خیلی از این جریانات هنر و هنری‌بازی بدم میاد، یک چیزی توش هست که خیلی قشنگه. به نظر می‌رسه که هنری‌ها یک عشقی به این هنری‌بودن دارن. حالا نمی‌دونم بهش بگم عشق درسته یا نه، ولی یک چیزی هست که باعث می‌شه به‌خاطرش بها بپردازند و چیزی رو فدا کنند. رایج‌ترین شکلش در مورد ظاهر دختر‌هاست. برای اغلب دخترها ظاهر مهمّه. هر دختری دوست داره مقبول و قشنگ باشه. ولی در این جریانات به‌عینه می‌بینیم که دخترها حاضرند زشت و بدتیپ ولی هنری باشند. به موها و لباس‌ها و عینک‌ها نگاه کنید. ایضن به ترکیب رنگ‌هایی که استفاده می‌کنند. این آدم‌هایی که می‌بینید می‌تونن بهتر از این باشن. این تصمیم خودشونه که اینجور باشند. این تصمیم آگاهانه‌ی خودشونه. این‌ها آدمایی‌اند که زیبایی که می‌تونند باشند رو قربانی هنری بودن می‌کنند. این خیلی قشنگه. این که آدم یک چیزی رو انقدری دوست داشته باشه که حاضر باشه به‌خاطرش چیزی که براش خیلی مهمّه رو قربانی کنه خیلی قشنگه.

2011-05-23T00:56:00.000+04:30

ولی میون این همه اسم کهنه و ازیادرفته و عربی و این‌چیزا، «کبری» برای من یک جایگاه خاصّی داره. به نظرم خیلی سکسی‌یه. یه‌جورایی حرکت‌های مار رو برام تداعی می‌کنه.

2011-05-23T00:45:00.000+04:30

و امّا نکته‌ی جالبی که در مورد این آدم‌ها وجود داره اینه که حرف شعر و ادب که می‌شه همّه‌شون حافظ‌-بازِ تیرن، «آی حافظ بزرگترین شاعر ایرانه و حافظ دوست صمیمی منه و چه گریه‌ها که با حافظ نکرده‌م و اصلن این کلام حافظ این کلام حافظ»؛ و تمام شعرهای حافظی که گاه و بی‌گاه و به‌جا و نابه‌جا لای حرف‌ها و توی جمع‌ها می‌خونن و یا گاهن به دوس‌دختر/دوس‌پسرشون می‌گن به شکل عجیب و مرموزی همون شعرهای حافظی‌ست که شجریان اون‌هارو خونده.

2011-05-16T01:38:00.002+04:30

در جی‌تاک اتّفاق افتاد:
+آنی؟
-آره
-اینم هستم حتّا

2011-05-15T18:55:00.002+04:30

اصلن چرا باید اسید وجود داشته باشه.

2011-05-12T00:58:00.000+04:30

یک آهنگ‌هایی هستند مثل «دیوار سنگی» یا «دو ماهی» گوگوش، یا «چشم من» داریوش، یا «بازیچه»ی نادر گلچین. این آهنگ‌ها رو الان در نظر بگیرید؛

حالا یک آدم‌هایی هستند که می‌آن خود این دیوارسنگی‌ها و دوماهی‌ها و چشم من‌ها و بازیچه‌ها رو با پیانو و گیتار و ازینجورچیزا بی‌کلامشو درست می‌کنند. به عبارتی دیگر بازآفرینی‌شون می‌کنند. نمونه‌ش رو هم تو رستوران‌ها و آسانسورها می‌شنوید.

2011-05-12T00:46:00.000+04:30

یک وقت‌هایی هست که یک نفر یک تکّه‌ای از یک شعر رُو رو گودری فیس‌بوکی جایی می‌نویسه یا به کسی اسمس می‌کنه.
در این موقعیّت یک آدم‌هایی هستند که می‌آن ادامه‌ی اون شعر رو برای یارو می‌نویسن یا ریپلای می‌کنن. این آدم‌ها اون آدم‌هایی‌اند که من درکشون نمی‌کنم. یعنی اصلن نمی‌فهمم چرا باید این‌کار انجام شه، چه انگیزه‌یی می‌تونه پشتش باشه.

2011-05-12T00:33:00.000+04:30

کاراکترِ «اونی که خودش می‌دونه» کاراکتر مورد علاقه‌مه.

2011-04-26T18:27:00.000+04:30

یک باور غلطی در میون دخترها شکل گرفته که فکر می‌کنند سردرد سکسی‌یه. خب دوستان اینجوری نیست. این یک باور غلطه.

2011-04-26T18:23:00.000+04:30

متاسّفانه مشکلات روانی و بیماری‌های روحی تبدیل به ارزش شده‌ن. دیگه کسی یادش نمی‌آد اینا مشکلن، بیماری‌ان.

2011-04-22T14:19:00.000+04:30

نگاه کنی مااَم یه جور بدبختیما. هر روز داریم یه جا لب می‌گزیم، می‌گذریم. آروم نیستیم که، اگه آرومیم آروم گرفته‌یم. فقط نگاه کن کثافت و وحشت تا تو کودوم سوراخ زندگی‌مون رفته. همین خود ما یه شهرکی می‌شینیم، آپارتمان آپارتمانه. خوبه، قشنگه. یه خیابون اصلی دورشه می‌ری راه می‌ری دوچرخه سواری می‌کنی. گل و سبزه و ازین حرفا داره. جای بدی نیس. یه سری نوازنده و آوازه‌خونای دوره گرد میان، با ویولوناشون، آکاردئونا و قیچکا و تمبک و دایره‌هاشون. زیر بولوکا ساز می‌زنن، آواز می‌خونن. آهنگای بندتمبونی، آهنگای قدیمی، سلطان قلب‌ها، یه وختا آهنگ خالی.
این آپارتمونای شهرکمون از طبقه همکف شروع می‌شه همینطور می‌ره تا بالا. به طور متوسّط هفت هشت طبقه‌س. هم کفش چسبیده به زمین. بچّه که بودم یکی از دوستام همکف می‌شستن. دم ورودی‌شون که بازی می‌کردیم، مامانش از پنجره آشپزخونه بهمون آب و خوراکی می‌داد.
من ترکیب آکاردئون و سلطان قلب‌ها رو دوست دارم. دوست دارم که نه، یک‌جوری مغلوبشم. در اختیار می‌گیردم. ما طبقه سوّمیم. هروقت صدا آکاردئون و سلطان قلب‌ها می‌آد من پنجره اطاقمو وا می‌کنم؛ مثل وقتی که یه یاروی پنجاه ساله‌ای می‌آد و پا می‌شم، با همون مایه از تصمیم‌گیری. بعد حس می‌کنم همه زندگی‌م همینه. آخر یه فیلمی، شلخته و لخت، فقط یه پلان، بلند؛ با صدای یه دوره‌گرد که خوشحال نیست، آکاردئون می‌زنه، سلطان قلب‌ها می‌خونه: خارجِ خارج. زشت و باشکوه.
بعد حس می‌کنم همه زندگی‌م یکی داشته آکاردئون می‌زده و سلطان قلب‌ها می‌خونده.
حالا اصلن بحث سر من نیست که چی دوست دارم و زندگی‌م چیه. این دوره‌گردا که می‌آن شهرکمون، پایین این آپارتمونا آواز می‌خونن. یعنی به جز اونا که همکف می‌شینن، اگه کسی بخواد بهشون پول بده باید بره پایین پول بده بهشون. باید لباس بپوشه بره پایین پول بده بهشون. اتّفاقن از همین قضیه‌ی پول دادن یک خاطره‌ی محوی تو ذهنم هست که اینجوری‌یه: یه پولی از پنجره پرت شده. انقدر سنگین و ترسناکه که از تشریح اون لحظه‌ که دوره‌گرده با دستای مواظب و کلّه‌ی رو به بالا می‌آد دنبال پول می‌گذرم. اگر بخوام درست حرف بزنم ازون چشم گردوندن طرف و ازون جریان تخمین زدنِ جای افتادن پول که چه‌جور منعکس می‌شه تو صورتِ طرف کتاب می‌شه. بعد همه اینا چند لحظه‌ست: فاصله‌ی بین پرت شدن پول از یه طبقه‌ای تا رسیدنش به زمین. انقدر کوتاه، انقدر سهمگین.
الآن دیگه اینم نمی‌بینم. خیلی وقته که این صحنه رو ندیده‌م. این دوره‌گردا برای چی می‌آن شهرک ما که آپارتمون آپارتمونه؟ چرا سلطان قلب‌هاشونو می‌آرن اینجا می‌زنن؟
بعد ماها، ماها اگه بخوایم دل بدیم به این روزمرّه‌ی ترسناک زندگی‌مون که هیچّی ازمون نمی‌مونه. تهش خل می‌شیم. یا دستِ کم یه صادق هدایتی کسی می‌شیم. ماها باید با خودمون مثل بچّه‌ها تا کنیم. باید بزنیم تو دهن هرچی رشد و بلوغه. باید حواسمون و پرت کنیم و یه شکلات بذاریم زیر زبونمون. مثلن من خودم الان همه قضیه دوره‌گرد و اینا از ذهنم پاک شده. من الان دارم به شهرکمون فک می‌کنم، به آپارتموناش. من به آپارتمون فکر می‌کنم که همه‌ش چند وقته که وارد زبون ما شده و چه‌جور از آپارتمانی نائل شده به آپارتمونی. یعنی می‌خوام بهت بگم که اصلن همه این قضیه‌ی «برای سهولت ادا و بر اثر گذشت زمان» کشکه، بریز دور. ببین آپارتمونو، مگه چن وقته وارد زبان ما شده؟ نگاه کن به چه قشنگی شده آپارتمون. خیلی حرفه‌ها. آپارتمون.

2011-04-15T22:58:00.000+04:30

یه متر زبونمه‌آ،
ولی خب،
از پس چارتا کتاب درسی برنمی‌آم.

2011-04-15T22:56:00.000+04:30

فکر می‌کنم چیزی که خیلی نمی‌ذاره که یه کاری بکنم و سعی کنم یه کسی بشم اینه که ترجیح می‌دم هیچ گهی نباشم تا مهرداد اوستایی کسی باشم.

2011-04-15T22:53:00.002+04:30

زود بگو حالا
دست کی بالا
بستنی‌آ بستنی‌آ
چار باریکلّا

2011-04-15T22:52:00.002+04:30

چار باریکلّا

2011-04-15T21:30:00.001+04:30

شیش شیش شیش، شیش شیش
شیش باریکلّا بچّه، کارت خیلی درس بود

2011-04-15T21:29:00.002+04:30

شیش باریکلّا

2011-04-15T02:11:00.000+04:30

من دهنم کج بود یا بو می‌دادم که چایی‌آتو با من نخوردی؟

2011-04-12T01:31:00.001+04:30

کسی که عینک چششه خودش حالی‌ش نمی‌شه شیشه عینکش کثیفه. حالا حرف از دهن ما بیرون نیومده شما تا اینو می‌شنوی سریع شیشه عینک و کثافت و چشم و همه رو بگیر استعاره از یه چیزی، همه حرفای مارو بکن حکایت خودت. بعله. حکایت شماست. اتّفاقن حکایت شماست. خود شما. ما که آدم نیستیم. ما حق نداریم در مورد شیشه عینکمون حرف بزنیم. ینی نمی‌شه ما یه جمله بگیم پیامش شیشه عینکمون باشه. گه خورده‌یم. تا شما هستی ما و شیشه عینکمون سگ کی باشیم. شما باید همه چی‌و مصادره کنی. حکایت شما مهمّه. همه حرفا باید حکایت شما باشن. همه حرفا کلّن مال شمان. شما شیشه عینک ما کثافت اصلن. تو خوبی.

2011-04-12T01:15:00.001+04:30

زیبا زد باران تازه شدن‌ها
رقص گل‌ها در آغوش چمن‌ها
می‌رسد پیغام پیروانی
گل بزن گل بزن علی دایی

2011-04-12T00:40:00.002+04:30

من که عیب توبه‌کاران کرده باشم بارها
توبه از می، [خودشم] وقت گل، دیوانه باشم گر کنم
-حافظ-

2011-04-07T23:10:00.000+04:30

من اوّلین بارمه که دارم به طور جدّی درس می‌خونم. یک سری موقعیّت‌ها و حس‌هارو اوّل باره که تجربه می‌کنم.
بعضی وختا یک مطلبی می‌خونم که خیلی مهمّه. اینجور مواقع من هول می‌کنم و دست و پام رو گم می‌کنم. می‌مونم که باید چی‌کار کنم. اینجور مواقع سر و ته اهمّیت مطلب کذایی رو نمی‌شه با یک خط زیرش کشیدن و دورش مستطیل کشیدن و کنارش تیک زدن و بالای صفحه رو تا زدن هم آوُرد. این کارا درخور اونای دیگه‌ست. برای کمتر ازین مهمّاشه: اونایی که به طور معمولی مهم و درخورد توجّه‌اند.
خیلی درمونده می‌شم. نمی‌دونم چی‌کار باید بکنم که داد مهم بودنش رو بدم و حقّ اهمیتش ادا شه. غالبن شرمگین و مستاصل چن تا کار رو باهم می‌کنم: با یک چیز رنگی دورش خط‌های محکم و پررنگ و کلفت می‌کشم و به شکل غم‌انگیزی کنارش دو سه تا تیک می‌زنم. فلش می‌زنم و به صورت کوتاه و با یک ادبیات دیگه می‌نویسمش. زشت و کثیفش می‌کنم و باز هم معلوم نمی‌کنم که چقدر مهمّه. شکست‌خورده ازش می‌گذرم. ناتوانی می‌مونه توم، پاره‌ای وختا تا چند صفحه بعد.

نمایشگاه گروهی نقّاشی

2011-04-07T22:45:00.000+04:30

نمایشگاه گروهی نقّاشی
گالری سیحون
افتتاحیه: جمعه 19 فروردین 90 - ساعت 4 الی 8
اختتامیه: 31 فروردین
ساعت بازدید: همه ایّام 10 الی 6

شبنم جهانبخشی
هنا حنضلی‌زاده
کیوان حیدری
طناز راحت
یاسمن رسولی
شقایق سیروس
کسری شریفی منفرد
حمیدرضا غفوری دائم
نیلوفر کاسبی
رابعه ملاحسینی

2011-04-07T21:48:00.001+04:30

بدتر از همه اینکه اوّلین کسی که واژه‌ی پاف رو استفاده کرد یک نگاهی هم داشت به رابطه‌ی حروف آغازین «دختر» و «داف». برای همین بود که واژه‌ی پاف، جاف یا ساف یا زاف و امثالهم نشد.

2011-04-06T01:20:00.000+04:30

اوّلین کسی که پاف رو به عنوان واژه‌ای در مقابل داف به کار برد، اون، اون باید پاسخگو باشه.

2011-04-05T23:01:00.002+04:30

خیلی سعی کردم یه جمله‌یی بنویسم و با ترکیب «زباله‌دان تاریخ» توش یه نمکی بریزم. چیزی به ذهنم نرسید، نشد.

2011-04-05T23:00:00.000+04:30

دقّت کرده‌م یه موقه‌ها همّه عشق زندگی‌م اینه که موقعیّت استفاده‌ش پیش بیاد تلفّظ کنم «بلاگ‌سِپات» و «یوغا» و «وبلاغ» و «مارک اُل از رد» و «آی‌پُد». یعنی قشنگ منتظر و مترصّدم. انگار اینجوری یه‌کم بهم خوش می‌گذره. حال و هوام عوض می‌شه.

2011-04-04T17:15:00.001+04:30

«حال آنکه در حقیقت هیچ‌یک از پدیده‌های جهان، خاصه آنجا که به فعالیت آدمی مربوط باشد، بدین گونه عمل نمی‌کند. کاستن و افزودن در اینجا به معنای تفریق و جمع نیست، بلکه به معنای تغییر ماهیت و تغییر عمل کل مجموعه است. و این امر چنان است که مثلاً هستی الف نخست وابسته به جنبۀ عدمی (نه وجودی) آن است: یعنی الف پیش از آنکه الف باشد ب و ج و د و هـ نیست، یا بنابر گفتۀ خود سوسور: «الف چیزی‌است که دیگران نیستند».»
مبانی زبان‌شناسی و کاربرد آن در زبان فارسی /ابوالحسن نجفی

[این یک مورد رو استثنائن تعمیم ندید. این یک مورد رو هیچ‌کس از تعمیم دادنش خیر ندیده.]

2011-04-04T01:29:00.001+04:30

یکی از امکانات خوبی که فیس‌بوک چند وخته اضافه کرده اینه که چیزهایی که طرف اینور اونور می‌نویسه می‌آد رو والش، و دوستان کنجکاو دیگه لازم نیست به خاطر چیزهای لوس و بی‌ارزشی مثل «ok» و «:*» و «مرسی» سر به یه پیج دیگه هم بزنن و می‌تونن وقتشون رو برای چیزهای اصلی‌تر و مهم‌تر بذارن. هوشمندانه‌ست.

2011-04-04T01:01:00.001+04:30

«من روتین زندگی‌مو دوست دارم. روزمرّگی خوبی‌یه. یک خوب ثابته. یک مقدار قابل قبول ثابتی‌ام خوشی تو هر روزش هست.»
این یه موقع از دهن من درومده بوده.

ش

2011-03-29T02:31:00.001+04:30

تلفّظ /ش/ برای آدم‌ها همیشه دغدغه بوده. هرگز تازگی‌شو از دست نداده. این /ش/هایی که ازشون حرف می‌زنم و همیشه سوژه‌ بوده‌اند اونهایی‌اند که بیشتر توسّط زن‌هایی که می‌خواسته‌اند عشوه بریزند ادا می‌شده؛ و در درجه‌ی دوّم توسّط تعدادی از مجری‌های تلوزیون، و آدم‌هایی که شعر دکلمه می‌کنند، و گاهن خوانندگان قدیمی (به اخص نوش‌آفرین و معین).
یک آدمایی هستند که می‌خوان ادای این تلفّظ /ش/یِ کذایی رو دربیارند و موفّق نمی‌شن. به عبارتی دیگر صدایی که از دهنشون درمیاد رو نمی‌شه /ش/ نامید. این صدا بیشتر یک جور سوته، یا نوعی کوبیدن هوا به پشت دندان‌ها. این آدم‌ها غالبن نمی‌فهمند که چقدر در درآوُردن ادای /ش/های اوّلیه ناموفّق‌اند. و همیشه این ادا رو یک‌جور بامزّه‌بازی تلقّی می‌کنند. در هر صورت، اون /ش/هایی که از دهن این آدم‌ها بیرون می‌آد از غم‌انگیزترین صداهایی‌ست که می‌شه شنید. دقیقن همون چیز چندش‌آور و مضحک و ترحّم‌برانگیزی که بهش زشت و ناقص گفته می‌شه.

2011-03-29T01:35:00.000+04:30

«با کمترین هزینه» ازون ترکیبایی‌یه که می‌خوام عق بزنم روش.

2011-03-29T01:23:00.000+04:30

من که کلّن فاز سر خاک رفتن وُ ندارم و کلّن به نظرم کاری ضایع‌تر از رفتن سر خاک آدم‌معروفا وجود نداره. ولی بچّه‌ها تعریف می‌کردن مثکه هنری‌آ سیگار می‌برن ظهیرالدّوله برای فروغ.
من فکر نمی‌کنم لازم باشه چیزی اضافه کنم. خسته نباشید بچّه‌ها.

2011-03-29T01:07:00.000+04:30

من آدم روشن‌فکری‌ام اتّفاقن. درک می‌کنم این موقعیّت‌هارو. والله منم مثل شما. اصلن نمی‌گم من خوب شماها ان. ولی خب هنوزم وقتی می‌شنوم «اینو تنم دیدن» در جواب «چرا این لباسو نمی‌پوشی؟» یه لحظه رد می‌کنم. البته بعدش درست می‌شما. ولی اون یه لحظه رو کاری‌ش نمی‌تونم بکنم.

2011-03-27T03:10:00.003+04:30

دوس داشتنت خوبه
[سبک سنگین می‌کنه، به نتیجه می‌رسه، ذوق می‌کنه: «ایول، فاز قشنگی‌یه»]
خیلی دوست دارم

-محسن چاوشی-

2011-03-23T00:46:00.001+04:30

یک جایی از خودم برگشتم. از سر رَدکردگی تعدادی از عادت‌های خوبم رو از دست دادم. کلّن از حوزه‌ی توانایی‌هام اومدن بیرون.
مدّتِ -برای من- زیادی رفیق من محسن چاوشی بود. چاوشی رفیق خوبِ روزهای من بود. حق به گردن من داره؛ هنوزم رفیق خوب منه.
یک چیزهایی هست که عادت‌های خوبم رو یادم می‌آره.
یادم رفته بود چقدر آواز ایرانی دوست دارم. این داره یادم می‌آره: آواز بیات اصفهان، سعادتمند قمی

2011-03-22T15:50:00.002+04:30

دلم برای کلیم کِی می‌سوزه که خلّاق‌المعانی ثانی بوده. یه‌جورایی زشت و ناقصه. انگار فقط برا این هست که یاد اون خلّاق‌المعانی اوّلی‌یه بیفتی: اونی که هیچ عددی توضیحش نمی‌ده.

2011-03-18T01:17:00.000+03:30

رفیقشو دو سه روز قبل عید دیده. هفته اوّل عید باز می‌بیندش: «داداش یه ساله ندیدیمتا.»
نمک داره خب.

701

2011-03-17T15:27:00.000+03:30

ببین عزیزم، اسم این خوراکی‌یی که شما می‌خوری شکلاته. کاکائو نیست. کاکائو یک متریاله. می‌تونه توی شکلات باشه یا نباشه. اسم این خوراکی شکلاته.

2011-03-15T12:27:00.001+03:30

نشسته‌م تو کتابخونه. اینجا یه آدمایی وجود دارن که وقتی درس می‌خونن خودشونو تاب می‌دن جلو عقب. عین یه زنی که بچّه‌شو آب برده، عزاداره، می‌کوبه به پاش و خودشو تاب می‌ده جلو عقب. درست همونجور.
یه‌جورایی دردناکه.

2011-03-15T02:11:00.001+03:30

بهم اسمس می‌دین. چارتا حرف می‌گین چارتا می‌شنوین؛ کارتون که تموم می‌شه «خب پس، ببینیمت دیگه. فعلن. بوس.». در حالی که اصلن مجبور نیستین خاتمه‌ی اسمس دادنتونو اعلام کنین. این که دیگه نمی‌خواین اسمس بدین بیانیه نمی‌خواد. خیلی راحت می‌تونین از یه جایی به بعد دیگه جواب ندین. واضحه. یعنی دوست عزیز حرفم تموم شده، کاری ندارم، دلیلی نیست برا اسمس دادن.
عاشق خداحافظی کردنین. فقط یه تقّی به توقّی بخوره فرصتی بشه خداحافظی کنین.
این خداحافظی کردن چی داره؟

ما خلق ستم‌دیده

2011-03-09T18:22:00.001+03:30

فکر می‌کنم همونطور که تجاوز خشونته، این که تبلیغات اوّل قهوه تلخ رو نمی‌شه زد جلو هم خشونته.

شرح حال

2011-03-06T16:35:00.001+03:30

نشسته‌م تو کتابخونه. یه یه ساعت و خورده‌یی درس خوندم. الان وقت استراحتمه. بدیِ درس خوندنم اینه که احساسم تو روزایی‌ که درس می‌خونم با احساسم تو روزایی‌ که که درس نمی‌خونم فرق چندانی نداره. در هر دو صورت حس می‌کنم گه قابل عرضی نخورده‌م. نخونده‌م. یا کم خونده‌م. هیچ کدومشون حدّاقل یه‌کم بهتر نیست. می‌خونم تازه حالی‌م می‌شه چقد نمی‌خونم، چقد پرتم، چقد حالی‌م نیس. نمی‌خونمم حرص می‌خورم چقد نمی‌خونم، چقد بی‌مصرفم. اه اه اه.
الان رفتم برا خودم آبجوش ریختم لیپتون انداختم توش. دارم به آدم‌هایی فکر می‌کنم که به لیپتون می‌گن نپتون. چایی نپتون. با احتساب اینکه لیپتون خودش به اندازه‌ی کافی ضایع هست.
شکلاتمو از تو کیفم درآواردم. صب رفتم بقّالی یه تُرد خریدم، یه شکلات، یه آب معدنی. نصف تردو وسط درس خوندن خوردم. دارم فکر می‌کنم ترد بیشتر چاق می‌کنه یا شکلات دارک. حتّا از دارک بودن شکلاتم هم مطمئن نیستم. صُب شکلات دارک آیدین خریدم. نتونستم دست کنم تو جیبم. حالم که یه‌کم خوب می‌شه و راضی و شاد می‌شم می‌گم رژیم بگیرم. یه دو روز می‌گیرم؛ بعد باز یه تلنگر کوچیک. یه چیز لوس بی‌مزّه‌ی کوچیکِ ناراحت‌کن کافی‌یه که بگم «گور باباش». رژیم سگ کی‌یه. من همینقد چاقم. من همین چاقم. اینا چاقیِ خوردن نیست که بخواد لاغر شه. فرداش به خودم می‌خندم. می‌گم «خاک تو سرت». یه‌جور خوبی می‌گما. با خنده و اینا. می‌گم مردم بیشتر ازیناشو لاغر کردن. شیش کیلو که سهله. بعد نصیحته که می‌بندم به خودم. آدم واسه خاطر هرچیز لوس بی‌مزّه‌ی کوچیکی که خودشو ول نمی‌کنه بیفته رو خوردن. این روزام می‌گذره.
بسامد استفاده‌م از ترکیب «چیزای لوس بی‌مزّه‌ی کوچیک» بالاس. رفته بودم پیش دکتر، داشتم باهاش حرف می‌زدم. تو حرفام از جاموندم در یک تاریخ، و نه ماهِ تمام افسردگی حادّ و عرعر و عاشقی و سرخوردگی و اسکلی حسّی‌م با عنوان «ناراحتی‌آی لوس بی‌مزّه‌ی کوچیک» یاد کردم. الان می‌گی غرور. ولی از رو غرور اینو نگفتم. گفتم چون واقعن فکر می‎کردم که ناراحتی‌آی لوس بی‌مزّه‌ی کوچیکن که از پا درآواردنم. غم که اینا نیست. غم چیزای گنده‌تره. اینا مسخره‌بازی‌یه. غمی‌یه که می‌شه باهاش حال کرد. حدّاقل اینکه به خاطرش چارتا آهنگ و دو خط شعر می‌تونن بیشتر حس بشن، آدم بیشتر کیف کنه ازشون. چرا باهاش حال نکردم؟ چرا غمی که می‌شد صاف و ساده‌تر برگزار شه اونقدر توم بیخ پیدا کرد؟ همیشه همینجور در موردش حرف می‌زدم. می‌گفتم «دیگه بحث این چیزا نیست اصلن. دیگه توم بیخ پیدا کرده.».
چایی‌م و تیکّه شکلاتی که تو دستمه داره تموم می‌شه. سعی می‌کنم عدلِ علی کنم که یکی‌شون اضافه نیاد. حافظ جیبی‌م جلومه. اینم استراحت منه دیگه: حافظ و چایی و شکلات. انتلکتوال بازی. تو کتابخونه مگه چی‌کار می‌شه کرد.
هی می‌خونم «مرحبا طایر فرّخ‌پی فرخنده پیام/ خیر مقدم چه خبر دوست کجا یار کدام» هی نیشم وا می‌شه. خیر مقدم؛ چه خبر؟ دوست کجا؟ یار کدام؟

696

2011-03-05T01:44:00.001+03:30

می‌فرماید که:
In 777 ways I love you
till my death do us apart

I'm For you

آکوستیکشو گذاشتم. اومدیم حال کنیم دیگه.

2011-03-05T00:52:00.001+03:30

یکی دیگه از سوتی‌های من در زمینه یِ ادراکِ متن ترانه ها برمی‌گرده به قسمتی از یک آهنگ ناصر به نام «گل نیلوفر». توی این آهنگ یک جا هست که می‌گه: «وختی روز لباس شب تن می‌کنه»
من فکر می‌کردم اینو داره در مورد معشوقش می‌گه، که این معشوق انقدر شیک‌پوش و کوله که تو روز هم لباس‌شب می‌پوشه و خلاصه خیلی می‌رسه به خودش. نگو داره پدیده‌ی شب شدن رو به این صورت توصیف می‌کنه، چون بعدش می‌گه: «چشم تو خونه‌مو روشن می‌کنه»

می‌خواید باور کنید یا نه. به هر حال من در این لحظه صادقم و دروغ نمی‌گم. همین الان که داشتم این آهنگو گوش می‌دادم که اینو اینجا بنویسم، متوجّه یک سوتی دیگه‌م هم شدم. یک جایی‌ش هست که می‌گه: «روز می‌ره شب بی‌قرارم می‌کنه» و من تا همین پنج دقیقه پیش فکر می‌کردم دیگه اینو واقعن داره در مورد معشوقش می‌گه. ولی از اونجایی که بعدش می‌گه: «غم تو فتنه به کارم می‌کنه» معنی نمی‌ده. جمله‌ی کذایی رو یا داره مجدّدن در مورد شب شدن و متعاقبن بی‌قرار شدن شخص در اثر شب شدن می‌گه (در این صورت فاعل جمله‌ی «شب بی‌قرارم می‌کنه» شب است)؛ و یا به احتمال کم‌تری در مورد غمش، که روزا حسّش نمی‌کنه، ولی شب تازه حالی‌ش می‌شدش (فاعل جمله غم است). که این مساله خودش جای بحث داره که کدومیک؛ ولی به‌هرحال قضیه‌ی در مورد معشوق بودن کلّن کنسله.

گل‌های رنگارنگ، شماره‌ی فلان

2011-03-05T00:21:00.000+03:30

دلم می‌خواست یه آهنگ سنّتی بیست و سه دقیقه‌ییِ خُشک بود که اوّلش ده دقیقه تکنوازی لوس ستار داشت، بعد روشنک می‌گفت: «شب زفاف کم از صبح پادشاهی نیست»

2011-02-28T16:53:00.003+03:30

وقتی زیر بار غم/درد داری از کت و کول می‌افتی یک لحظه‌ای هست که از همه‌ی آدم‌هایی که در میدان دیدت‌اند و می‌خندند و شادند بدت میاد و به تلخی می‌گی: «شماها چی می‌فهمین...»
برتری و بی‌کسی.
[از حسّ برتری بدلیل ناچیز بودن صرف نظر شود.]
؛

2011-02-25T16:16:00.001+03:30

اگه می‌خوای قیافه‌ت قابلِ قبول باشه -از خوشگلی و زشتی حرف نمی‌زنم-، و در یک سری استانداردهایی بگنجی؛ باید زحمت بکشی. الکی نیست.
صبح که پا می‌شی، باید بعدِ این که صورتتو شستی به لبات کرم بزنی. اگه قرار نیست بری بیرون باید کرم صورت بزنی. اگه پوستِ صورتت مختلط باشه باز شرایطت خاص‌تره. اگه قراره بری بیرون باید ضدّآفتاب بزنی. اگه آرایش می‌کنی‌ام که هیچّی، بساطی‌یه برا خودش. دیگه اینکه باید یک کرم لب هم بذاری تو کیفت، بعد بری پی زندگی‌ت. که اگه بیرون خشک شد لبات، با زبون نیفتی به جونش؛ که بعد بخواد دورش سیاه بشه، بخواد زخم بشه، و ادامه ی ماجرا. وقتی میای خونه اگه آرایش کردی باید آرایشِتو پاک کنی، بعد کرم صورت بزنی. آرایشِتو که پاک کردی و صورتت تمیز بود، اگه کم‌مویی یا موهات کم رنگه، باید به ابروهات تقویت کننده یِ مو بزنی که پُرتر شه، قشنگ شی. باید به مژه‌هات تقویت مژه بزنی. اگه آرایش نکردی باید صورتتو بشوری با فیس واش. بعد قشنگ خشکش کنی. بعد کرم بزنی به صورتت.
نکته ی دیگه ای‌یم که هست اینه که وقتی از حموم میای بیرون، نباید به پوست صورتت مجال بدی که به حال خودش رها شه و پوست‌پوست شه یا سرخ شه یا بریزه بیرون. باید سریع برسی بهش.
در جریان موزدایی و اینها هم که خودتون بهتر هستین و می‌دونین چه جریانی‌یه. تازه در هر سنّی هم که باشین ماهی یک‌بار جوش می‌زنین سر اون تاریخ مشخّص. باد کردن سر همون تاریخ کذایی هم که جای خودشو داره. اونم برای خودش برنامه‌ی جدایی‌یه که باید بهش پرداخته شه حسّابی. یک نکته‌ی دیگه‌ای‌‌ هم که هست مقدار خوابه. خواب کم کاملن روی صورت تاثیر منفی می‌ذاره.
بعد همه‌ی اینا که گفتم فقط مخصوص به بخش صورته. مگه نه فقط همین‌ها نیست.
هرچیزی بهایی داره. برای گنجیدن در استانداردها باید وقت بذاری، زحمت بکشی.

یا هم می‌تونی به جا این معلق زدن‌ها یه معشوق برایِ خودت دست و پا کنی.

2011-02-25T16:03:00.001+03:30

یک چیزی مونده بود توی دلم و نمی‌دونم چرا الان که خیلی ازش گذشته دلم می‌خواد که بگمش.
ندا که کشته شد حرف‌هایی زده شد و برنامه‌هایی درست شد که می‌گفت ندا کی بود: ندا تار می‌زد، ندا شعر می‌گفت، ندا قشنگ می‌رقصید، ندا یه عالمه کتاب خونده بود، ... که نگاه کنین جماعت، ندا این بود و کشته شد، چه حیف.
من خیلی حرص می‌خوردم. چه فرقی داشت که ندا کی بود. چه اهمیتی داشت. چرا باید اصلن حرفش زده می‌شد. چرا باید توضیحی داده می‌شد که ندا چه‌جور آدمی بود. خوب بود یا نبود، هر آدمی بود، مهم این بود که تو خیابون کشته شده بود، بدون هیچ حرفی، حکمی، جرمی. بحث باید سر آدم بودنش می‌بود. نه سر چه‌جور آدمی بودنش.
سر این برنامه‌ها حس می‌کردم انگار داره یک‌جوری با کشته شدن ندا کنار اومده می‌شه و پرداخته می‌شه به حیف بودن این آدم. که مثلن «کشتین، باشه کشتین؛ چرا این آدمو کشتین؟». اینجوری.
نتونستم درست بگم. به هرحال، نباید اینجوری می‌شد.

2011-02-22T23:53:00.000+03:30

تن من دوس نداره زخمیِ دست تو بشه. تن من با زخمی شدن اکی‌یه؛ گیرش سر دستِ توئه.

2011-02-18T00:09:00.000+03:30

این متالیکاها شیطون‌پرستن. با شیطون راز و نیاز می‌کنن. خدا رو قبول ندارن دیگه. بعد ببین، این آهنگاشونو که برعکس کنی گوش بدی، می‌بینی همه‌ش فحش به خدا پیغمبره. برنامه‌ش رو اینترنت هست دیگه. بگیر ببین. مثلن همین ناتینگ الس مترز. یه دفعه برعکسش کن ببین چی داره می‌گه. بعد ببین، یه دفعه‌ خود متالیکا تو کنسرتش استفراغ کرده بود اون گیتارزنشون استفراغشو خورده بود. یه دفعه‌م تف کرده بود تو یه کاسه تفشو طرفداراش خریده بودن خورده بودن. تف متالیکائه دیگه. بعد تازه اینا هیچی، یه دفعه خود متالیکا تو یکی دیگه از کنسرتاشون کشیده بود پایین شاشیده بود رو مردم.
بعد اینا عددشون شیشصد و شصت و شیشه. علامتشونم یه قوچه. اون کمکشون می‌کنه و اینا. بهش اعتقاد دارن یه جورایی. بخوایَم واردشون شی شرایط داره. اوّل باید یکی‌شون یه جا دستشو ببرّه، تو ام یه جا دستتو ببرّی، بعد خوناتونو با هم قاطی کنین. ازون به بعد واردشون می‌شی. قانونای خودشونو دارن دیگه. بعد اینا هیچّی و قبول ندارن. یه جورایی طرفدار هرج و مرجن. می‌گن همه‌چیو باید خراب کنیم. بعد دیدی چه‌جوری با آهنگ کلّه‌شونو تکون می‌دن؟ دیوونه‌ن دیگه. کلّن فلسفه آهنگاشون همینه. همه‌ش تو آهنگاشون داد می‌زنن و اونجوری باهاش کلّه‌هاشونو تکون می‌دن. هد می‌زنن دیگه. بعد تو پوستراشون دیدی دو تا انگشتشونو می‌دن بالا، کوچیکه و سبّابه رو؟ فحشه دیگه. نمی‌دونستی؟ بعد ازین علامتای شیطون‌پرستی‌یم هست. می‌گم دیگه، قانونای خودشونو دارن. بعد اینا دستبندا و کمربنداشون مث قلّاده‌ی سگه. مث قلّاده تیغ تیغ داره. ازونا که می‌ندازن گردن سگ گنده‌ها. متال بازن دیگه. شیطون‌پرستن.

2011-02-14T12:25:00.000+03:30

راستیتش ماها عاشق مرداایم. مردای سن‌بالا و زیاد‌سال بزرگتر از خودمون. شما پسرا هیچ جذّابیتی برامون ندارین. از روی ناچاری‌یه که تن به مصاحبت و هم‌نشینی باهاتون می‌دیم.
حتّا شما دوست عزیز.

2011-02-14T12:16:00.004+03:30

یک مادربزرگ پدری دارم رخساره. بهش می‌گیم ننه. از طرفی هم یک برادر دارم کاوه. ایران نیست، عزیزه. چون نیست عزیزه. البته اوّلین نوه‌ی ننه هم هست. این هم بی‌تاثیر نیست.
ابراز علاقه‌ی ننه به من اینه: «تو کاوه‌ی منی». ننه چرا به شیدا پول می‌دی؟ «کاوه‌ی منه». چرا غذا باید اون چیزی باشه که شیدا دوس داره؟ «کاوه‌ی منه». چرا سر همه نوه‌ها داد می‌زنی به شیدا هیچّی نمی‌گی؟ «کاوه‌ی منه».

دردِ دل بود فقط.

2011-02-13T20:15:00.001+03:30

حالا مانتوت چرا انقد کوتاهه؟ پارچه کم آواردی؟

2011-02-11T12:40:00.003+03:30

شده‌م مثل کارگرای دوران انقلاب صنعتی که فحش بدبختی‌شونو به ماشین می‌دادن. به ماشینِ‌ ناتوان بی‌اراده.
هی آه می‌کشم و فحشو به این موجِ هنر و هنری‌شدن می‌دم که یه عالم از دوست‌های من و آدم‌هایی که دوست داشتم رو از من گرفت.
اِی مادرتو نکبت...

2011-01-30T22:45:00.000+03:30

من می‌دونی کی‌ام؟ من اون پسره‌ی سال هفتاد و چهارم که سر امتحان‌های دبیرستانش به جای جوابِ سوال‌هاش شعر داریوش می‌نوشت و آخرشم ترک تحصیل کرد و راننده آژانس شد. من اون آدمی‌ام که بیست سال پیش وقتی می‌خواست بره سربازی رو دیوارا پر کرد «الوداع ای خاطره‌ها/ می‌روم من از شهر شما» و رفت. من شخص نگارنده‌ی همه‌ی «روی برگ نوشتم دوستت دارم»ها هستم.
دودش از اون کنده بلند می‌شه که انقدر سردرگم و آشفته و ترسو در موردش فکر می‌کنم که توی ذهنم به جمله‌بندی نمی‌رسه. تو ذهنم «است» و «نیست» ندارم ازش. یک سری تصویر مبهمه، هنوز کلمه و حرف نشده. عینهو یه بچّه که هنو حرف نمی‌فهمه. درکش از ماجرا چه جوری‌یه؟ همونجور. فوقش چندتا کلمه‌ی کلیدی مسلّم. مثِ یکی که داره کابوس می‌بینه یهو از خواب می‌پّره خواب‌و‌بیداره. چی‌آشو می‌گه تو اون خواب‌و‌بیداری؟ همونا. حرفی ندارم براش. بپرسی چی شد درمی‌مونم از جواب دادن. تا یه جایی که یه چیزی از گوشم می‌گذره، انگولکم می‌کنه؛ منم می‌گم الله اعلم، ما چه می‌دونیم، حکمن همینه دیگه: «تو برام خورشید بودی، توی این دنیای سرد»
همینقدر جواد.

2011-01-27T12:15:00.002+03:30

شاه توران
-تقدیم به مهرابی جان-

2011-01-24T20:53:00.001+03:30

[نشستیم با هم داریم یک شعری رو می‌خونیم و به‌به، به‌به می‌کنیم.]
-می‌شه اینو امشب بلاگ‌آپ نکنی؟
-این شعرو؟
-آره.
-چون تو می‌خوای بلاگ‌آپش کنی؟
-آره.

رسوا و علام کردن این بلاگ‌آپام.

2011-01-21T22:38:00.000+03:30

در ماه دی فقط چاهارتا کتاب کوچولو خوندم: «لغت شناسی، عاقبت کار، گاوخونی، شب‌نشینی باشکوه»
ولی عوضِش به طور جدّی از شاملو خوندم. یعنی مثل قبل همینطوری یک چیزی رو وا نکردم بخونمش یا دنبال یک چیز خاصّی باشم که پیداش کنم و بخونمش. مجموعه مجموعه خوندم. این‌هارو: «حدیث بی‌قراری ماهان، در آستانه، مدایح بی‌صله، ترانه‌های کوچکِ غربت، دشنه در دیس، ابراهیم در آتش، شکفتن در مه، مرثیه‌های خاک، ققنوس در باران، آیدا: درخت و خنجر و خاطره، آیدا در آینه، لحظه‌ها و همیشه‌ها، باغ آینه»
و دیدم که دوست ندارمش. به جز شعرهای عامیانه‌ش که عالی بودن بقیه رو تک و توک یه جاهایی‌شونو دوس داشتم. بقیه به نظرم خوب نیومدن.
یک‌جاهایی هم بهش می‌خندیدم. حس می‎‌کردم یک متن خونده چند کلمه‌ش رو نفهمیده معانی‌شون رو پیدا کرده و یادداشت کرده؛ بعد برای اینکه اون‌هارو یادش نره باهاشون جمله ساخته و جمله‌هاش شعر شدن.
پیش خودم یک‌کم شباهت دیدم بین شعرهای شاملو و «نوشتن در تاریکی» محمّد یعقوبی. که نوشتن در تاریکی کار خوبی نبود و همه باهاش حال کردن. بعضی چیزا الکی از حیث سیاسی بودنشون گنده می‌شن. ناراحتم می‌کنه این گنده شدن. نمی‌دونم چرا.

2011-01-18T21:02:00.000+03:30

باز قهوه تلخ داره می‌آد و باز من گذر هفته‌هفته‌ی زمان رو غلیظ حس می‌کنم و هی معذّب‌تر و هی عصبی‌تر می‌شم.

2011-01-18T11:17:00.001+03:30

«... وقتی در بیابانی راه گم کرده بودم و از زاد[معنی] با من چیزی نبود [و دل بر هلاک نهاده که] ناگاه کیسه‌ای یافتم پر مروارید. هرگز آن ذوق [و شادی] فراموش نکنم که پنداشتم گندمِ بریان است و باز آن تلخی [و نومیدی] که بدانستم که مرواریدست.»
هرگز آن ذوق و شادی... و باز آن تلخی و نومیدی...
صداشو می‌شنوی داره پیر می‌شه؟ از همون «هرگز آن» شروع می‌کنه شکسته شدن. حرفِ خودشه که همینطور که می‌گه توش اثر می‌کنه. داره یه چیزی ازش می‌کّنه.

2011-01-18T10:58:00.004+03:30

روح تو مریمه
چشم تو نرگسه
دست تو نسترن

[به طور کلّی می‌شه گفت که]
روح تو، دست تو، چشم تو،
عشق من
گل‌خونه‌ی منه

-محسن چاوشی-

2011-01-18T10:57:00.000+03:30

روح تو مریمه
چشم تو نرگسه
دست تو نسترن

[خلاصه که]
روح تو، دست تو، چشم تو،
عشق من
گل‌خونه‌ی منه

-محسن چاوشی-

2011-01-15T16:22:00.000+03:30

من آدمی‌ام که واقعن در ارتباط با اعداد و در تجسّم مقادیر خنگم. برای همین همیشه از نجوم بدم می‌اومد. خیلی خسته‌م می‌کرد این که نمی‌تونستم گندگی زمین رو تصوّر کنم به‌هیچ وجه. بعد حس می‌کردم هیچّی سر و ته نداره. این به کنار، هیچ وقت هیچ تصویری از بیست متر در ذهنم نداشته‌م. همیشه وقتی یه آدمی موقع آدرس دادن می‌گه ده متر مونده به فلانجا وحشت می‌کنم. هیچ هیچ هیچ تصوری از ده متر در من نیست. در این لحظه فقط سعی می‌کنم از این موضوع طفره برم و به این خالیِ توی کلّه‌م فکر نکنم. اعداد که از یک حدّی که بزرگتر بشن برای من بی‌معنی و ترسناک می‌شن.
این فتنه‌ی خوابش برده بِه هرچی بود و هرچی کرد و هرچی نبود و هرچی نکرد؛ یک چیز برای من داشت که یک تصوّر خیلی شفّاف به من داد، از پنج میلیون آدم. سلامتی‌ش.

2011-01-15T16:14:00.000+03:30

عمّه‌م از من بدش میاد. بی‌اغراق عرض می‌کنم. الانم اومده خونه‌مون. عمّه‌م این انزجارشو با خنده و در لفافه ابراز می‌کنم.
بعد‌ازظهر که پاشدم خونه‌مون بودن. نهار خورده بودن. من رفتم تو آشپزخونه یه‌چیزی پیدا کنم بخورم. یه‌چیزی پیدا کنم که زره. ینی آره، من خیلی بی‌خیالم و می‌رم در اون یخچالو وا می‌کنم و یه‌چیزی می‌بینم که منو جذب می‌کنه بخورمش. نه جانم. دندون تیز کرده بودم برا بقیه شام دیشب. نگران بودم تموم شده باشه. هیچّی. اومدم تو آشپزخونه. یه‌کم نگام کرد، اوّلی: «شیدا جون این عینک آخه چقد به صورتِ تو میاد. یوهاهاهاهاها.» بنده می‌خندم. غذارو برمی‌دارم میام بیرون. یه‌کم می‌شینم، صدام می‌کنه آشپزخونه. شروع می‌کنه خندیدن. دوّمی: «یادته بچّه بودی جیش می‌کردی تو خودت؟ هی بهت می‌گفتیم خونه برو می‌گفتی جیش ندارم. بعد تا می‌رفتیم بیرون جیش می‌کردی. خیلی اعصاب‌خردکن بودی. یوهاهاهاها.» بنده باز می‌خندم می‌گم «درست یادم نمی‌آد، ولی همینطوره.» می‌شینم تو هال ببینم من و تو چی داره. سومی: «شنیدم پازل داری درست می‌کنی باز. مواظب باش ما خراب نکنیمش. یوهاهاهاهاها.» اشاره دارن به پازل قبلی‌م که ایشون سه‌بار با پا رفتن توش، کن‌فیکونش کردن و با‌خنده گفتن «عب نداره که؟» منم لب گزیدم که «نه، چه عیبی.» یعنی که من آدم مودّبی‌ام. به درک که با پا رفتی تو چیزی که من ساخته بودمش.
این یوهاهاهاهاهاهایی که عرض می‌کنم واقعن همینه‌ها. یعنی فک نکنیم که یک خنده‌ی توام با یک متلکی‌یه. خیر. خیلی آگاهانه خنده‌ای‌یه که یعنی خوشت اومد؟ بیا. گذاشتم تو کاسه‌ت.

تا این لحظه تا سه پیش رفتم. یعنی نرفتم تو هال که به چهارمی بخواد برسه. رفتم حموم و الانم چپیدم تو اطاق. زنگ زدم به مهسا بهش گفتم من دارم میام خونه‌تون غیژغیژ کنم تمرین کمونچه کنم. اینجا نمی‌تونم. مهسا‌اَم گف بیا. زود.
من آدمی غیراجتماعی هستم و از مشکلاتم فرار می‌کنم و نمی‌‌تونم وجهه‌ای داشته باشم که کسی نتونه بهم چیزی بگه. رفتارم جوری نیست که آدما -از ترس یا احترام یا هرچی- دهنشون بسته باشه. و عمّه‌م از من متنفّره. نمی‌دونم از کی.