دیروز داداشم عقد کرد. من شکم‌بند بستم و ماتیک قرمز زدم. رفتم دستشو گرفتم رقصوندمش. وقتی داشت اون کاغذای عقدو امضا می‌کرد خوشحالِ بغض‌دار بودم. پیر بودم. خیلی پیر.
    داداشم سه روز دیگه می‌ره. مثل اون‌یکی که رفت. مهاجرت در زندگی من یک امر ملموسه. باهاش سروکار داشته‌م.
    به همه روزهایی که با هم بودیم فکر می‌کنم. به شادی‌ها، شکست‌ها و سرخوردگی‌ها، و بقیه حس‌ها. وقتی بره من اتاق خودمو ول می‌کنم می‌رم تو اتاق اون زندگی می‌کنم. اتاق اون بزرگ‌تره. قبلن مال اون داداشم بوده که رفت. حتمن بعدشم نوبت منه که برم.
    این روزا توی خونه به جز مامان و بابا و داداشم حضور پررنگ چمدون رو هم حس می‌کنم. هر چی به سه‌روزدیگه نزدیک‌تر می‌شه چمدون مهم‌تر می‌شه. ماها داریم از یاد می‌ریم. همه نگاه‌ها روی چمدونه. ما یک گوشه‌ای برای خودمون غمگینیم.